Ακομα δεν μπορω να ψηφισω

photo license CC0
photo license CC0

Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2015. Εθνικές εκλογές στην Ελλάδα, για δέκατη έκτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Οι κάλπες άνοιξαν, αλλά όχι για τους Έλληνες που ζούμε, εργαζόμαστε, σπουδάζουμε στο εξωτερικό. Εξακολουθούμε να μην έχουμε δικαίωμα ψήφου στον τόπο διαμονής μας. Μένουμε λοιπόν να παρακολουθούμε τις εκλογές από τις τηλεοράσεις. Σαν ένα ποδοσφαιρικό ντέρμπι ή το διαγωνισμό της Eurovision. 

«Μα γιατί δεν ψηφίζεις;» ρωτούν ανυποψίαστοι φίλοι και συνάδελφοι από άλλες χώρες με την έκπληξη να διαγράφεται ακαριαία στα πρόσωπά τους μόλις εισπράττουν την απάντηση: «Δεν έχω το δικαίωμα γιατί μένω εκτός Ελλάδας».

Τί να πεις σε έναν Γερμανό, Γάλλο, Ιταλό, Ισπανό, Σλοβένο, Τσέχο που όχι μόνο έχει δικαίωμα να ψηφίζει στο εξωτερικό αλλά και να επιλέγει πώς θέλει να ψηφίζει (κάλπη σε πρεσβεία ή επιστολική ψήφο);

Πώς να εξηγήσεις την απροθυμία της χώρας σου να σου αναγνωρίσει το θεμελιώδες πολιτικό δικαίωμα της ψήφου;

Ποιος να νιώσει το παράπονο ή το θυμό σου που θα προσμετρηθείς στο ποσοστό αποχής χωρίς να το έχεις επιλέξει;

«Τέτοια ώρα τέτοια λόγια», θα σκεφτεί κανείς. Ναι, μάλιστα, τέτοιες ώρες είναι για τέτοια λόγια. Ανατρέχω σε ένα από τα λιγοστά άρθρα που γράφτηκαν για το θέμα τις προηγούμενες ημέρες. Καταλήγει εύστοχα ως εξής: «Επί της ουσίας, οι Έλληνες πολιτικοί όλων των κομμάτων που δημιούργησαν ένα νέο κύμα μετανάστευσης, αριθμητικά ανάλογο με αυτό της δεκαετίας του ’60, επιλέγουν να αφαιρούν από τους μεταναστεύσαντες και το δικαίωμα λόγου για το μέλλον της χώρας. Ή μάλλον το αφήνουν στις ορέξεις της τιμολογιακής πολιτικής των αεροπορικών εταιριών. Τι αξία έχει σήμερα, αλήθεια, μια ψήφος…;».

Την απάντηση στο ερώτημα δίνουν τα ίδια τα γεγονότα. Κατά τη διάρκεια της σύντομης προεκλογικής περιόδου το θέμα της ψήφου των Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό παρέμεινε στην αφάνεια. Από τους πολιτικούς, ο μόνος που τοποθετήθηκε ήταν ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μανώλης Γλέζος. Από πλευράς κοινωνίας των πολιτών, υπήρξαν κάποιες σποραδικές φωνές και κινήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με πιο συγκροτημένες τις καμπάνιες I cannot vote (Δεν μπορώ να ψηφίσω) της διαδικτυακής πλατφόρμας New Diaspora και Θέλω κι εγώ να ψηφίσω! Ελλήνων του Βερολίνου. Η πρώτη καμπάνια είχε στηθεί πρώτη φορά για τις εκλογές του 2012. Έκτοτε δεν έχει αλλάξει λοιπόν τίποτα. Μόνο μια λέξη χρειάστηκε να προστεθεί. I can still not vote. Ακόμα δεν μπορώ να ψηφίσω. 

Έλενα Μόσχου

Αφήστε το σχόλιό σας