“Εγω δεν ειμαι μεταναστης λεω πολλες φορες. Ευρωπαιος πολιτης ειμαι που κανει τη βολτα του!”

istories-metanastes

Παγκόσμια ημέρα για τους Μετανάστες σήμερα…Αν με ρωτούσες πριν κάποια χρόνια, πιθανόν και να μη το γνώριζα. Και να το είχα ακούσει, δεν θα ήταν η πρώτη σκέψη που θα περνούσε από το μυαλό μου. Πολύ απλά, όσο κακό και αν ακούγεται, δεν θα με ένοιαζε…

Οι γονείς μου ήταν μετανάστες στη Γερμανία. «Γλύτωσαν» κάποια στιγμή από την αναγκαστική μετανάστευση και επιτυχώς και ευτυχώς για μένα γύρισαν στην Ελλάδα. Ευτυχώς για μένα γιατί μπόρεσα και έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου κάτω από τον ελληνικό ήλιο, ερωτεύτηκα, αγάπησα, ονειρεύτηκα, πληγώθηκα σε μια πατρίδα που πότε δεν έπαψα, ούτε και θα πάψω να αγαπώ. Σε μια πατρίδα που με στοργή με αγκάλιασε και με μεγάλωσε, αλλά και σε ένα κράτος απρόσωπο που με έδιωξε, με αρνήθηκε και στην τελική, ναι, με πρόδωσε. Στέρησε σε μένα και τα παιδιά μου ελπίδες και όνειρα. Και η φυγή φάνταζε η μόνη λύση.

Όταν παλιότερα άκουγα τον πατέρα μου να ακούει τραγούδια της ξενιτιάς, σίγουρα δεν μπορούσα να τον καταλάβω, ίσως και να ζήταγα να αλλάξει κασέτα…Πόσο αστείο που πλέον αυτά τα τραγούδια μιλάν στην καρδιά μου και τα αποφεύγω γιατί οι στίχοι τους με πονάνε. Τραγούδια διαχρονικά που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά. Αλλά μόνο στην καρδιά! Πόσες φορές έχουν συγκρουστεί καρδιά και μυαλό! Και πάντα επικρατεί η λογική…

«Εγώ δεν είμαι μετανάστης», λέω πολλές φορές! Ευρωπαίος πολίτης είμαι που κάνει τη βόλτα του! Με ακούγεται πιο ωραίο. Με χτυπά άσχημα ο ήχος της λέξης «μετανάστης»! Ο ήχος «Ausländer»…Το έχω συνδυάσει με άλλες καταστάσεις.

Να’μαι λοιπόν σε μια ξένη χώρα. Όσο αφιλόξενη κι αν την νιώθω, λόγω κλίματος θες, λόγω κουλτούρας, το κράτoς της με προστάτεψε, με δέχτηκε και με βοήθησε, με πρόσφερε περισσότερα από την ίδια μου την πατρίδα! Πόσο λυπηρό…Τόσο λυπηρό για μια κοινωνία όπως η ελληνική, που, ενώ έχει ζήσει στο πετσί της την ξενιτιά, την προσφυγιά και τον ξεριζωμό, έχει ρατσισμό…Οι παππούδες μας πρόσφυγες, οι γονείς μας μετανάστες, εμείς μετανάστες και όλοι μας λίγο πολύ ρατσιστές…

Χρόνια μας πολλά σήμερα σε μας που ζούμε μακριά.

Κι όπως λέει το τραγούδι, κι αν πάρω χίλιες ξενιτιές, δεν φτιάχνουν μια πατρίδα, αχ Ελλάδα μου γλυκειά, πόσο σε αγαπώ βαθειά…

Οποιος ξεχνάει, χάνεται και όποιος θυμάται, ραγίζει…

Βαρβάρα Παπαδοπούλου, Herden

2 Comments

Αφήστε το σχόλιό σας