Ελληνογλωσσση εκπαιδευση στη Γερμανια: Ζητειται οραμα

ελληνόγλωσση-εκπαίδευση-Γερμανία
photo license CC0

Όταν πρωτοξεκίνησα το ρεπορτάζ για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στη Γερμανία βρέθηκα μπροστά σ’ έναν όγκο πληροφοριών που έδειχναν μόνο προβλήματα. Η πρώτη αίσθηση ήταν απογοήτευση για μια κατάσταση που φανέρωνε μαρασμό, μιζέρια, εγκατάλειψη.

Στις συζητήσεις, όμως, που ακολούθησαν με γονείς, εκπαιδευτικούς και μαθητές, την απογοήτευση διαδέχτηκε γρήγορα η ελπίδα και η πεποίθηση ότι εδώ υπάρχει κάτι που πάλλεται από ζωντάνια και σφρίγος σε πείσμα κάθε δυσκολίας.

Υπάρχουν μαθητές που γυρίζουν ταινίες αντλώντας έμπνευση από τον Καποδίστρια, διαβάζουν Καβάφη, ξέρουν το χάρτη της Ελλάδας με κλειστά μάτια κι ας έχουν βρεθεί μόνο στο χωριό της γιαγιάς ή του παππού για διακοπές.

Υπάρχουν δάσκαλοι που πιστεύουν στη μορφωτική τους αποστολή και δουλεύουν με μεράκι για να μπολιάσουν τα παιδιά με αγάπη για την ελληνική γλώσσα και γραμματεία, να τα μάθουν να σκέφτονται και να κάνουν όνειρα με αυτοπεποίθηση σε όποια κοινωνία κι αν βλέπουν το μέλλον τους.

Υπάρχουν γονείς που φέρνουν μόνοι τους τα βιβλία για να είναι έγκαιρα πάνω στα σχολικά θρανία, οργανώνουν πρωτοβουλίες, κάνουν διαβήματα, αγωνίζονται για το δικαίωμα των παιδιών τους να έχουν πρόσβαση σε ελληνόγλωσση παιδεία.

Υπάρχει και το υπουργείο Παιδείας. Πληρώνει στην ώρα τους ενοίκια κτιρίων, λογαριασμούς ρεύματος και λοιπά πάγια κόστη, στέλνει -έστω με μεγάλη καθυστέρηση- εκπαιδευτικούς όπου προκύπτουν κενά. Δεν παρέχει, ωστόσο, τα πιο βασικά: ενθάρρυνση κι εμπιστοσύνη.

Τόσο η ενθάρρυνση όσο κι εμπιστοσύνη χτίζονται πάνω σε οράματα. Από το ρεπορτάζ γίνεται φανερό ότι το υπουργείο και οι πολιτικοί προϊστάμενοί του δεν έχουν όραμα για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση σε μια εποχή που οι προκλήσεις είναι μεγαλύτερες από ποτέ, όταν στα θρανία κάθονται πλάι-πλάι μαθητές δεύτερης και τρίτης μεταναστευτικής γενιάς και ελληνόπουλα που μετρούν μόλις λίγους μήνες στη Γερμανία.

Ζητείται όραμα, λοιπόν, που δεν θα δίνει απλά ευκαιρία επιβίωσης στα ελληνικά σχολεία, αλλά θα τους δίνει στήριγμα και ώθηση ν’ ανοιχτούν στη γερμανική κοινωνία με εξωστρέφεια και πίστη στο ρόλο τους ως ζωντανών φορέων ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας. Το επιτάσσει η συγκυρία.

Η «Πυξίδα» ανοίγει σήμερα το φάκελο της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στη Γερμανία με σκοπό να χαρτογραφήσει τα προβλήματα και τις ανάγκες της, αλλά και ν’ αναδείξει κάθε δημιουργική και ανανεωτική δραστηριότητα στους κόλπους της. Η συμβολή σας με προτάσεις, θέματα και γόνιμη κριτική είναι πολύ ουσιαστική.

Έλενα Μόσχου

Ρεπορτάζ«Αγκάθι για τα ελληνικά σχολεία ο νόμος 4027/2011»

1 Comment

  • Ο/Η Λενα Τσιριβακου λέει:

    Η μετανάστευση στο εξωτερικό είναι ένα τεράστιο βήμα για αυτόν που την αποφασίζει. Οι αλλαγές και οι αντιθέσεις στα απλά πράγματα όπως η γλώσσα, το φαγητό, η τηλεόραση, το κλίμα και γενικά οποιαδήποτε επαφή με την νέα κοινωνία, είναι μόνο ένα μικρό μέρος του πολιτισμικού σοκ στο οποίο ζει. Το πολιτισμικό σοκ έχει επιπτώσεις στους ανθρώπους των διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων και εθνικοτήτων, ειδικότερα στα παιδιά.
    Η μετανάστευση των νέων της εποχής μας, είναι κυρίως αποτέλεσμα των επιλογών της ελληνικής πολιτείας τα τελευταία (σύγχρονα) χρόνια και φέρει μεγάλη ευθύνη για το μέλλον τους και την ψυχική ισορροπία τους. Το ελληνικό κράτος, αναγνωρίζοντας αυτή την ευθύνη, ΠΡΕΠΕΙ, μέσω των Αμιγών Σχολείων και σε μικρότερο βαθμό των Προξενείων, οι ευαίσθητοι μετανάστες ΠΑΙΔΙΑ να διδαχθούν να αναγνωρίζουν τα αποτελέσματά του πολιτιστικού σοκ που περνάνε. Έτσι θα μάθουν να προστατεύονται από τις αρνητικές παρενέργειες του, που ενδεχομένως θα τους απομονώσουν.
    Είναι τραγικό να διαβάζουμε στην Πυξίδα, ότι το ελληνικό σχολείο, στο οποίο τα παιδιά μας για χρόνια μάθαιναν την ελληνικότητα τους στα απογευματινά μαθήματα του, κλείνει με ελληνικό νομοθέτημα!! Είναι ψιλά γράμματα για το Υπουργείο Παιδείας, ότι έτσι δημιουργείται μία νέα γενιά Ελλήνων μεταναστών αγράμματων, πληγωμένων και φοβισμένων;

    Πυξίδα καλό κουράγια και σε περιμένουμε να μας ενημερώνεις. Καλή αρχή.

Αφήστε το σχόλιό σας