Ενα κουβαρι συναισθηματα: Ο μηνας που συγκλονισε την Ελλαδα οπως τον εζησαν εξι Ελληνες νεο-μεταναστες στη Γερμανια

photo license CC0
photo license CC0

Ματαιώσεις πολλαπλές. Για το νόστο που ξεμακραίνει. Για το όνειρο της ανατροπής που γκρεμίστηκε με κρότο. Πολλά θυμωμένα «γιατί» που μένουν μετέωρα. Αγωνία για τις «άγριες μέρες που έρχονται». Σοκ για τη διχόνοια και την τρομοκρατία. Αλλά και έκπληξη και ευγνωμοσύνη για «αυτούς τους ξένους που μάχονται για κάποιου άλλου την Ελλάδα σαν να’ ταν δική τους». Και στο βάθος ένα φυτράκι ελπίδας…

Ένα κουβάρι έντονα συναισθήματα, αυτά της Χρύσας, της Χριστίνας, του Θάνου, του Παναγιώτη, του Βασίλη, του Φάνη. Όλοι τους είναι Έλληνες της νέας διασποράς, λίγο πριν ή λίγο μετά τα τριάντα τους χρόνια, που φορτωμένοι με πτυχία και ευχές γονιών και φίλων για «καλή τύχη» πήραν το δρόμο της μετανάστευσης στη Γερμανία. Ο Ιούλιος του 2015 χαράχτηκε για πάντα μέσα τους. Μας αφηγούνται πώς βίωσαν το μήνα που συγκλόνισε Ελλάδα και Ευρώπη, τί φοβούνται και τί περιμένουν.

♦ «Ως προσωρινή, ελπίζω, κάτοικος Γερμανίας τα συναισθήματά μου γι’ αυτή τη δύσκολη περίοδο που βιώνει η χώρα μας είναι ανάμεικτα. Από τη μία πλευρά αισθάνομαι λύπη που δεν μπορώ στην παρούσα φάση να βρίσκομαι στην Ελλάδα ώστε να νιώσω πιο ζεστά τον παλμό των γεγονότων, στον αντίποδα όμως νιώθω κάπως ανακουφισμένη που έχω ξεφύγει από την παραφιλολογία και την επιτηδευμένη τρομοκρατία που καλλιεργεί η ελληνική τηλεόραση.

Η ζωή στη Γερμανία, σε μια χώρα τόσο εμπλεκόμενη στις τρέχουσες εξελίξεις που αφορούν τη χώρα μας, σε κρατάει συνεχώς σε εγρήγορση. Δεν περνάει κυριολεκτικά μέρα που να μην έχω ακούσει κάτι για την Ελλάδα. Από λύπηση και συμπόνια έως κατηγορίες και μομφές. Ελάχιστοι από τους ανθρώπους με τους οποίους έχω συναναστραφεί θεωρούν ότι η χώρα μας θα καταφέρει να βγει αλώβητη και δυνατή από αυτή τη δίνη που συνεχώς δυναμώνει. Πραγματικά θέλω να πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα οι απόψεις αυτές θα διαψευστούν και θα συνεχίσουμε να γράφουμε ιστορία ως περήφανος λαός». Χρύσα, φιλόλογος, έντεκα μήνες στη Γερμανία

♦ «Με λίγες μέρες να έχουν περάσει από την επίτευξη συμφωνίας με τους δανειστές μας, τα πράγματα έχουν ηρεμήσει λίγο. Τα επαναστατικά ποστ στο facebook και οι αναδημοσιεύσεις άρθρων έχουν δώσει τη θέση τους σε φωτογραφίες από παραλίες… Ο κόσμος μάλλον ανακουφισμένος φαίνεται παρά αγανακτισμένος…

Με αυτά που έχουν συμβεί τον τελευταίο μήνα είναι δύσκολο να διαχειριστεί κανείς τα συναισθήματά του…Υπάρχει συσσωρευμένη απογοήτευση και θυμός. Αλλά κανείς δεν ξέρει πια ποιον να κατηγορήσει για αυτό που ζούμε…

Φταίει η κυβέρνηση, που μπήκε σε μια μάχη με τους δανειστές μας χωρίς να έχει κάνει πρώτα συμμάχους και χωρίς να έχει αρκετά πολεμοφόδια ώστε να στηρίξει τον αγώνα στον οποίο έσυρε όλο τον ελληνικό λαό; Φταίνε οι προηγούμενες κυβερνήσεις, που με το φαγοπότι και την σπατάλη των τελευταίων δεκαετιών έφτασαν τη χώρα στη χρεοκοπία; Φταίει το ΔΝΤ και οι υπόλοιποι θεσμοί, που με την πολιτική που επέβαλαν τα τελευταία 5 χρόνια έκαναν τα πράγματα χειρότερα; Φταίνε οι Ευρωπαίοι, που ξεχνάνε τη σημασία της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας σε μια ήπειρο που έχει στο παρελθόν υποφέρει πολύ από τις προσπάθειες των δυνατών να επιβληθούν στους αδύνατους;

Η αλήθεια είναι ότι όλοι φταίνε και όλοι μπορούν να πουν ότι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Γι’ αυτό όποιον και ν’ ακούσεις να μιλάει, σου φαίνεται απ’ τη μια ότι λέει κάτι λογικό κι απ’ την άλλη ότι σε κοροϊδεύει…Κι αφού και αυτοί στους οποίους είχαμε εναποθέσει τις τελευταίες μας ελπίδες για μια αλλαγή μας απογοήτευσαν, δεν μένει τίποτα για να μας κρατά αισιόδοξους…

Όλοι εμείς που ήρθαμε στη Γερμανία επειδή θέλαμε να έχουμε μια αξιοπρεπή ζωή και να μην πάνε χαμένα τα πτυχία που μαζεύαμε τόσα χρόνια, ελπίζαμε ότι σύντομα κάτι θα αλλάξει και θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να γυρίσουμε πίσω στη χώρα μας. Το ταξίδι μας εδώ θα ήταν μια παρένθεση, μια καλή εργασιακή εμπειρία, ένα παραπάνω εφόδιο στην αναζήτηση εργασίας πίσω στην Ελλάδα…

Πλέον η εικόνα αυτή απομακρύνεται. Κανέναν δεν ακούω να λέει ότι πρέπει να δοθούν κίνητρα στους νέους να μείνουν ή να επιστρέψουν στην Ελλάδα και να αξιοποιηθούν. Αυτό που συμβαίνει σε κάθε χωριό τις τελευταίες δεκαετίες, θα γίνει σε μεγαλύτερο βαθμό σε όλη τη χώρα. Οι νέοι θα φεύγουν, το δημογραφικό πρόβλημα θα επιτείνεται, τα ταμεία θα υπερχρεώνονται αφού δεν θα υπάρχουν εισφορές, τα σχολεία θα κλείνουν αφού δεν θα υπάρχουν μαθητές και το κράτος θα βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στη φτώχεια και τη μιζέρια.

Ιδιαίτερες οικονομικές γνώσεις δεν έχω, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς όλοι αυτοί που μας υπαγορεύουν πολιτικές, αλλά και αυτοί που τις υιοθετούν και τις εφαρμόζουν, περιμένουν να εισπράξουν χρήματα από την αύξηση του ΦΠΑ και την επιβολή πρόσθετων φόρων, όταν η αγοραστική ικανότητα των καταναλωτών συρρικνώνεται διαρκώς και κανένα από τα προτεινόμενα μέτρα δεν στοχεύει στην ενίσχυση των μη εχόντων.

Όσο περισσότερο αναλύει κανείς την κατάσταση τόσο πιο πολύ απογοητεύεται. Πολλοί αφυπνίστηκαν τους τελευταίους μήνες από την στάση που κράτησε η νέα κυβέρνηση και ασχολήθηκαν λίγο παραπάνω. Αφού όμως καταλήξαμε σε “μια από τα ίδια” -βλέπε Μνημόνιο- μάλλον και ο κόσμος θα καταλήξει σε “μια από τα ίδια”, βλέπε Mega, Άδωνις και Instagram…». Θάνος, πολιτικός μηχανικός, 2 χρόνια στη Γερμανία

♦ «Από το ζενίθ στο ναδίρ…

και κάπως έτσι αιφνιδιαστικά ο πρωθυπουργός της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα ανακοινώνει δημοψήφισμα. Τα όνειρά μου αρχίζουν να παίρνουν χρώμα! Ο λαός είναι αυτός που στα μεγάλα εθνικά θέματα αποφασίζει για το μέλλον του. Είχαμε μια ένταση και μια αγωνία για το τι θα γίνει, δεδομένου ότι το παλιό πολιτικό σύστημα είχε βγάλει τα νύχια του για να απειλήσει και να τρομοκρατήσει. Έκλεισαν οι τράπεζες, τα κανάλια και οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μιλούσαν για μια επερχόμενη καταστροφή και ο κόσμος έδειχνε να φοβάται.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια. Περίπου το 62% του ελληνικού λαού έκλεισε τα αυτιά του στην τρομοκρατία και στάθηκε όρθιο απέναντι στα όνειρα και το μέλλον του.

Η περηφάνια είχε επιστρέψει μέσα μου και άρχισα να φωνάζω με καμάρι ότι είμαι Έλληνας και δεν φοβάμαι τίποτα…

Ώσπου ξημέρωσε η Δευτέρα…εκείνη η μαύρη Δευτέρα που έκανε πολλά πράγματα μέσα μου να παλεύουν…Ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στις Βρυξέλλες με το 62% του λαού να λέει ΟΧΙ στα μνημόνια και στις πολιτικές λιτότητας και αυτός είπε ΝΑΙ. Ακόμα δεν το πιστεύω…Τί έγινε και άλλαξε;

Θα περάσουν μέρες πολλές και ώρες ατελείωτες συζητήσεων μέχρι να καταλάβουμε τί έγινε και γιατί αυτός ο άνθρωπος που μέχρι τότε εξέφραζε τα όνειρά σου, τώρα είναι αυτός που σε διχάζει…

Θα σταθώ δίπλα σε όλους αυτούς που αναγκάζονται τώρα να ψηφίσουν όλα αυτά τα μέτρα, ο πόλεμος είναι σκληρός. Έρχονται άγριες μέρες. Ελπίζω να αντέξουμε όλοι μαζί γιατί μόνος του κανείς δεν το αντέχει όλο αυτό». Φάνης, ιδιωτικός υπάλληλος, 3 χρόνια στη Γερμανία

♦  «Ως κάτοικος Γερμανίας βομβαρδίζομαι καθημερινά τους τελευταίους 6 μήνες με πρωτοσέλιδα και ειδήσεις σχετικά με το θέμα της Ελλάδας. Καλοδουλεμένα ψέματα τις περισσότερες φορές και από τις δύο πλευρές. Αφενός μίας πλευράς που χρόνια τώρα δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο, αυτό της κυριαρχίας με οποιοδήποτε κόστος καταστρέφοντας λαούς και επιβάλλοντας μέτρα δίχως λογική, αφετέρου της άλλης πλευράς που με αερολογίες και παιδική ωριμότητα αντιμετωπίζει τόσο σημαντικά πολιτικά θέματα.

Αυτό που έχω εισπράξει εγώ είναι πάντως ότι και ο Γερμανός πολίτης στην πλειοψηφία του είναι μπερδεμένος και παίρνει μία στάση ουδέτερη προς συμπονετική απέναντι σε εμάς τους Έλληνες. Αυτό είναι μεν θετικό αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο πλήγμα στην περηφάνια μας ως έθνος.

Μεγαλύτερο πλήγμα για την εθνική μου περηφάνια αποτελεί ωστόσο η ερώτηση συναδέλφων και φίλων από βαλκανικές και ανατολικές χώρες σε ποια κατάσταση είμαστε τώρα σαν λαός. Να με ρωτούν αυτοί που δεν ξεπέρασαν ποτέ τους την φτώχεια, αυτοί που ποτέ τους δεν ένιωσαν ελεύθεροι ζώντας μέσα σε αυταπάτες για το πως ζούμε τώρα στην Ελλάδα. Και το χειρότερο από όλα, κάποιοι να κάνουν και υποδείξεις επιδεικνύοντας κοντοφθαλμία, μην γνωρίζοντας ότι η σειρά τους έρχεται μόλις η κατασπαρακτική μηχανή πρέπει να ψάξει το επόμενο θύμα της.

Τα αστεία σχόλια της Bild και των αμόρφωτων αναγνωστών της που δεν διδάχτηκαν ποτέ τους ιστορία μπορώ να τα αγνοήσω, αλλά ας κάνουμε κάτι για να αποκαταστήσουμε την εθνική υπερηφάνεια και το όνομα της χώρας μας». Βασίλης, μηχανολόγος, 2 χρόνια στη Γερμανία

♦ «Ήταν μια εποχή, πριν γεννηθώ, που την έβλεπα σε κωμικά εορταστικά σκετσάκια σε γνωστά σήριαλ της τηλεόρασης. Διαδραματίζονταν επί κατοχής, επί χούντας κλπ. Αισθήματα όπως φόβος, διχόνοια, μυστικοπάθεια, αλλά και ηρωισμός, δύναμη, ορμή επικρατούσαν.  

Αυτή την εποχή την νιώθαμε τόσο μακριά, που γιορτάζαμε την ευημερία μας κωμικοποιώντας στιγμές δυνατές αλλά και δύσκολες όπως εκείνες. Με χορτάτες κοιλιές και γεμάτα πορτοφόλια γελούσαμε με την καρδιά μας βλέποντας αυτά τα σκετσάκια.

Μετά λοιπόν τα χρόνια αυτά της χάριτος, ήρθαμε στο τώρα, που σαν τότε, η ιστορία επαναλαμβάνεται με τα ίδια διλήμματα και την ίδια τάση διχόνοιας και μυστικοπάθειας, φόβου αλλά και περηφάνιας και δύναμης. 

Το “ναι” και το “όχι” έγιναν το νέο γιν εν γιανγκ, σκοτάδι και φως, δεξιά και αριστερά. Ο κόσμος για άλλη μια φορά στην ιστορία διχάστηκε. Τα καφενεία ξαναχωρίστηκαν σε “Βροντάκηδες” και “Φουρτουνάκηδες”. Στο διαδίκτυο, το “μπλοκ” φίλων δίνει και παίρνει.

ΟΧΙ! ΝΑΙ! Δύο λέξεις, τρία γράμματα, τόση δύναμη…

Εγώ ποτέ δεν ήμουν πολιτικοποιημένη, ίσως γιατί ποτέ δεν χρειάστηκε. Τώρα όμως για πρώτη φορά στα 32 μου χρόνια άρχισα να βλέπω πλευρές, να κρίνω ανθρώπους, να νιώθω τη διχόνοια να με σκίζει στα δύο. 

Έχω δύο χρόνια σ’ αυτή τη χώρα. Όταν ήρθα δεν ήξερα τη γλώσσα, στα 32 μου αναγκάστηκα να μάθω μια ξένη γλώσσα απ’ την αρχή! Αλλιώς δεν είχα μέλλον ως μηχανικός -ένα από τα επαγγέλματα που αντιμετώπισαν το μεγαλύτερο πλήγμα στην Ελλάδα- αλλά δεν έφταιγε μόνο η κρίση. Στην Ελλάδα μια μάνα πάντα έλεγε στο παιδί της: “Να μ’ αξιώσει ο Θεός να σε δω γιατρό ή μηχανικό ή δικηγόρο”. Ε, γίναμε οι περισσότεροι ένα από τα τρία. Πόσους πια να απορροφήσει μια Ελλαδίτσα; 

Εδώ σ’ αυτή την ξένη χώρα και σ’ αυτή τη δεδομένη στιγμή, ένιωσα να με αγκαλιάζουν οι ξένοι. Ποτέ δεν περίμενα να δω ξένους να μάχονται για τα δικαιώματά μου ενώ εγώ πίνω freddo στο καφέ της γειτονιάς. Διχάζομαι γιατί από τη μία λέμε ότι είναι “οι ξένοι” που μας έφεραν εδώ που είμαστε, αλλά από την άλλη βγαίνουν στους δρόμους μας πλάϊ μας. Από τύψεις; Όποιος και να είναι ο λόγος, κανένας Έλληνας δεν θα έβγαινε στους δρόμους για να διαδηλώσει ενάντια στην πίεση που ασκείται σε μια άλλη χώρα.

Αυτή η χώρα στην οποία ζω, έχει εκατομμύρια “σκελετούς στη ντουλάπα της”, αλλά μου έδειξε Ευρωπαϊκό Πολιτισμό που οι ρίζες του καταλήγουν σε μια Αρχαία Ελλάδα, όχι τη δική μας, μια άλλη.

Σε αυτούς τους ξένους οφείλω ένα “ευχαριστώ” που μάχονται για κάποιου άλλου την Ελλάδα σαν να’ ναι δική τους». Χριστίνα, μηχανικός, 2 χρόνια στη Γερμανία

♦ «Το σίγουρο είναι ότι ζούμε τη χειρότερη, όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά, κρίση στη χώρα μας κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Επίσης ένα άσχημο στοιχείο που βγήκε στην επιφάνεια τουλάχιστον κατά τις ημέρες πριν το δημοψήφισμα, και το οποίο το έζησα από κοντά, είναι αυτό της διχόνοιας. Ιδιαίτερα την περίοδο εκείνη ο περισσότερος κόσμος έριχνε το βάρος της ευθύνης για την όλη κατάσταση στους γύρω του μπαίνοντας σε μια οπαδική νοοτροπία, “δείχνοντας” με το δάχτυλο τον δίπλανό του ο οποίος ψήφισε ή θα ψήφιζε το αντίθετο από ό,τι ο ίδιος πιστεύει, είτε αυτό είναι “ναι” είτε “όχι”.

Όμως για να μπορέσουμε να δούμε το μέλλον πιο ξεκάθαρα, πρέπει να κάνουμε μια αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν, να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας ως κοινωνικό σύνολο και να προχωρήσουμε μπροστά, στην αναδόμηση της κοινωνίας χωρίς να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια λάθη.

Αν αναλογιστούμε τα μεταπολεμικά χρόνια που ζήσαμε εμφύλιο, βασιλεία, δικτατορία, εθνάρχες και δημοκρατία (στη σημερινή μορφή της), τότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι μυαλό δεν βάλαμε. Μόνο τα τελευταία χρόνια της νεοελληνικής ιστορίας αν δει κανείς, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο το οποίο πρέπει να αναλυθεί όπως του αξίζει και όχι να περάσει στα ψιλά γράμματα. Μόνο και μόνο με αυτά τα βιώματα θα έπρεπε να ήμασταν ένας λαός δεμένος και υπερήφανος και όχι να έχουμε υιοθετήσει νοοτροπίες, όπως “ωχαδερφισμός” και “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”, οι οποίες καλλιεργήθηκαν σκοπίμως, βρήκαν πρόσφορο έδαφος και ρίζωσαν για τα καλά στη συνείδηση του συνόλου, που με την πάροδο των ετών τις αποδέχτηκε σαν δεδομένες.

Λίγο πολύ τα παραπάνω, μαζί με την “ασφάλεια” του βολεψίματος -εγώ και τα παιδιά μου να βολευτούμε (με οποιοδήποτε τίμημα)- οδήγησαν την κοινωνία σε μία απάθεια και αποχή από την ενεργή συμμετοχή, περιμένοντας σχεδόν για τα πάντα μια “θεϊκή” παρέμβαση που ξαφνικά θα τα διόρθωνε όλα.

Ας είμαστε όμως ρεαλιστές. Όσα χρόνια χρειάστηκαν για να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο, θα χρειαστούν άλλα τόσα για να ξεφύγουμε από αυτό. Πέρα από την παιδεία μας, η οποία πιστεύω τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει, πρέπει σαν άτομο ο καθένας μας να κάνει έναν ειλικρινή διάλογο με τον εαυτό του και να δεί πώς μπορεί σε ατομικό επίπεδο να βελτιωθεί (ό,τι και να σημαίνει αυτό). Η αναγνώριση των προσωπικών ευθυνών και λαθών είναι το πρώτο βήμα για να κάνεις ένα βήμα προς τα εμπρός. Όπως είχε πει και η Μαρία Τερέζα, αν όλοι καθαρίζαμε το κατώφλι μας, τότε θα είχαμε έναν κόσμο πεντακάθαρο.

Όσον αφορά το μέλλον της Ελλάδας, πιστέυω ότι το οικονομικό σκέλος θα συνεχιστεί στον δρόμο που χάραξαν -χαράζουν οι κυβερνήσεις μας και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δυστυχώς φοβάμαι ότι δεν θα ορθοποδήσουμε οικονομικά στο άμεσο μέλλον. Όπως φαίνεται θα συνεχίσουν να πληρώνουν οι ίδιοι που πλήρωναν μέχρι σήμερα, το εύκολο θύμα… Όμως ο κόσμος δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να το βάλει κάτω αφήνοντας το μέλλον του στα χέρια άλλων. Και όπως έχει αποδείξει η ιστορία, μέσα από τις κρίσεις γεννιούνται μεγάλα πράγματα. Είτε είναι επιχειρήσεις είτε είναι ιδέες-ευκαιρίες. Βέβαια αυτό προϋποθέτει αποφάσεις και πίστη σε ένα όραμα.

Από τη δικιά μας μεριά (όσων είμαστε στο εξωτερικό) είναι χρέος μας να στηρίξουμε πρώτα από όλους τους δικούς μας ανθρώπους και μετά όσους μπορούμε και οι οποίοι μας χρειάζονται. Αυτή η υποστήριξη μπορεί, πέρα απο ψυχολογική, να είναι και συμβουλευτική σε θέματα δουλειάς και ανάπτυξης. Σε καμία περίπτωση όμως να μην δώσουμε την εντύπωση αυτών οι οποίοι θα σώσουν την κατάσταση, γιατί έτσι θα συντηρήσουμε και εμείς τη νοοτροπία της απάθειας. 

Ας γίνουμε οι ίδιοι η αλλαγή που θέλουμε να δούμε». Παναγιώτης, IT-Consultant, 2 χρόνια στη Γερμανία

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλεκτρονική διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Σχόλια ρατσιστικού και υβριστικού περιεχομένου αποκλείονται από τη δημοσίευση. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *


Notice: Undefined index: comment_notes_after in /var/www/vhosts/pragmwn.gr/pyxida/wp-includes/comment-template.php on line 2231