Θανασης Βεγγος, ο καλος μας ανθρωπος

Ο Θανάσης Βέγγος, μοναχικός θηροφύλακας στο Δέλτα του Έβρου σε μια εκπληκτική δραματική ερμηνεία. Από την σπονδυλωτή ταινία "Όλα είναι δρόμος" του Παντελή Βούλγαρη (1998, ιστορία "Τελευταία Νανόχηνα").
Ο Θανάσης Βέγγος, μοναχικός θηροφύλακας στο Δέλτα του Έβρου σε μια εκπληκτική δραματική ερμηνεία. Από την σπονδυλωτή ταινία "Όλα είναι δρόμος" του Παντελή Βούλγαρη (1998, ιστορία "Τελευταία Νανόχηνα").

Τέσσερα χρόνια πέρασαν ήδη από την 3η Μάη 2011 που άφησε την τελευταία του πνοή ο καλός μας άνθρωπος Θανάσης Βέγγος. Τεράστιος ηθοποιός που έφερε μαζί του όλη την ιστορία της κωμωδίας, χείμαρρος χαράς και πίκρας, αγωνιστής της ζωής, η ίδια η μεταπολεμική Ελλάδα στο μελόδραμα και τη φαρσοκωμωδία της. Ό,τι και να πει κανείς για τον Βέγγο δεν κινδυνεύει να φανεί υπερβολικός.

Στον ίδιο δεν άρεσαν τα εγκώμια και η δημοσιότητα. «Ένας λαϊκός άνθρωπος είμαι», έλεγε με ταπεινότητα. Αν κάτι αποστρεφόταν ο Θανάσης Βέγγος, αυτό ήταν οι συνεντεύξεις. Είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού οι δημόσιες εξομολογήσεις του, αρκούν ωστόσο να δείξουν τη σπάνια στόφα ανθρώπου και ηθοποιού από την οποία ήταν φτιαγμένος.

Ποτέ μου δεν αισθάνθηκα έτοιμος, ποτέ. Σε ό,τι και αν έκανα. Μια ζωή στην τσίτα ήμουν. Δεν ηρεμώ ποτέ. Είμαι της… αγχωτικής κωμωδίας εγώ. Όπως μου το είχε γράψει ο Γιάννης Σολδάτος, το άγχος είναι η σπεσιαλιτέ μου. Μόνο στον άλλο κόσμο θα ηρεμήσω.

 

Δεν βλέπω γέλιο, μόνο χαμόγελα βλέπω. Σήμερα πλέον ο κόσμος δεν γελάει με τίποτε. Έχει πολλά προβλήματα. Δεν γελάει όπως γελούσε. Έχει ανάγκη να γελάσει και μεγαλύτερη από παλιά, αλλά δεν γελάει. Είναι πικραμένος ο κόσμος. Δεν νομίζετε κι εσείς;» με ρωτάει. «Του δίνουμε αυτό που του χρειάζεται του κόσμου;» επανέρχεται. «Δεν νομίζω. Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα…

 

Καλοί μου άνθρωποι… Πρέπει να κουραστήκατε απ’ αυτήν την ακατάσχετη βεγγολογία -εγώ πάντως κουράστηκα. Το χάρηκα, αλλά κουράστηκα. Ειλικρινά δεν πιστεύω ότι έκανα πάρα πολύ σπουδαία πράγματα στην καριέρα μου. Για ένα πράγμα όμως σας διαβεβαιώ: ότι στη γαλέρα της ζωής μου τράβηξα άγριο κουπί.

 

Κάτι είχε η φάτσα μου που έφερνε τον άλλον κοντά μου. Ίσως, όταν έπεφτε η ματιά τους επάνω μου, ήξεραν ότι είμαι ένας πολύ εντάξει άνθρωπος. Υπήρξαν και άνθρωποι που επέμεναν να με αποκαλούν «κύριε Βέγγο». Ε, εκεί γινόμουν έξω φρενών! Μα, Θανάση με λένε! Είναι δυνατόν να με φωνάζετε κύριε Βέγγο; Ένας λαϊκός άνθρωπος ήμουν.

 

Εμένα δε μου έκαναν τίποτα εκεί στη Μακρόνησο, μπροστά σε αυτά που έκαναν στους άλλους. Δεν μιλάω για τις απειλές, για το ξύλο, για την πείνα, για την ταπείνωση, για τα μαρτύρια, για τους βασανισμούς. Μιλάω για την ντροπή. Για κείνους που δεν άντεξαν. Και τους ανάγκασαν ύστερα να στραφούν εναντίον των συντρόφων τους. Αυτό δεν το σηκώνει κανένας. Είναι η χρεοκοπία του ανθρώπου. Κι αυτουνού που το συλλαμβάνει στο αρρωστημένο μυαλό του, και του αλλουνού που αναγκάζεται να το δεχθεί. Ο μεσαίωνας δεν το τόλμησε. Και το τόλμησαν αυτοί. Και είχαν το θράσος, και μάλιστα ένας πνευματικός άνθρωπος σαν τον Παναγιώτη τον Κανελλόπουλο, να πει πως η Μακρόνησος ήταν ο καινούργιος Παρθενώνας της Ελλάδας. Φτου!

 

(Πληροφορίες για τις συνεντεύξεις αντλήθηκαν από το αφιέρωμα στο Θανάση Βέγγο από το ως3 Μηνιαίο Περιοδικό Πολιτισμού)

3 Comments

Αφήστε το σχόλιό σας